Borys Szyc najlepszym aktorem Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni

Niektórzy mówią, że już go za dużo, inni podziwiają każde jego kolejne wcielenie. Borys Szyc został najlepszym aktorem 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Jury doceniło brawurową rolę Silnego w „Wojnie polsko-ruskiej". Publikujemy wywiad, którego Borys udzielił nam podczas tegorocznego festiwalu TOFIFEST.

fot. Wojtek Szabelski / freepress.pl

cowtoruniu.pl: Aż trudno uwierzyć, że zaczynałeś od serialu „Klan". Całe szczęście, telewizyjna machina cię nie pochłonęła.

Borys Szyc: Tasiemce nigdy mnie nie ciągnęły. Ale od czegoś trzeba było zacząć. Tak się szczęśliwie składa, że nie muszę w nich grać.

cwt: A czym kierujesz się w wyborze scenariusza? Teraz to nie ty na nie czekasz, a one czekają na twoją akceptację.

Borys Szyc: Tak się teraz trochę rzeczywiście odwróciło, z czego, nie ukrywam jestem zadowolony. Propozycji jest więcej i mogę sobie poprzebierać. Zazwyczaj interesuje mnie historia i jak bardzo różni się zaproponowana rola od tego, co do tej pory robiłem. Czego nowego mogę się nauczyć, z czym zmierzyć. Lubię poszerzać wachlarz moich umiejętności. Tak było w przypadku „Wojny polsko-ruskiej".

cwt: A czego się na planie tego filmu nauczyłeś?

Borys Szyc: Rzadko zdarza się film grany tak formalnie. To był zupełnie odmienny, ekspresyjny styl grania. Pierwszy raz, kiedy czytałem scenariusz, pomyślałem o Witkacym. Jest to taki poemat menelski. Trzeba było znaleźć jakiś klucz, aby przekazać go tak, aby nie brzmiał sztucznie. Taki tekst trzeba mówić frazą, forma zawarta jest już w zdaniach. To troszkę jakbyśmy mówili wierszem.

fot. Wojtek Szabelski / freepress.pl

cwt: Posiłkowaliście się też książką?

Borys Szyc: Była nieodłączna na planie. Mieliśmy taki bardzo zużyty egzemplarz, nieco wymięty, zapisany, podkreślany kolorowymi pisakami. Przydawał się szczególnie Xaweremu Żuławskiemu. Czasami wyrzucaliśmy niektóre sceny, a niektóre dodawaliśmy. Tworzyliśmy ten film na próbach, które były ewenementem. Mieliśmy czas na przygotowanie i omówienie roli. To się naprawdę w polskiej kinematografii nie zdarza. Na próbach obecna była też Dorota Masłowska, autorka książki. Zawsze można było z nią pogadać o roli. Dawała nam także moralne przyzwolenie, gdy chcieliśmy coś wycinać.

cwt: Utożsamiasz się w jakiś sposób z Silnym?

Borys Szyc: Oczywiście czerpałem z siebie i otaczającego mnie świata. Bo tu i teraz żyję. Z samą postacią Silnego mam niewiele wspólnego. No, może wspólne jest to, że obdarzony jest pewnego rodzaju energią czy raczej nadenergią, którą także posiadam. Bliskie są mi jego cechy romantyczne. On przeżywa nieszczęśliwą miłość, cierpi. Ma w sercu swój kraj. Zależy mu na nim. Zapewne pierwszy szedłby w czasie wojny na barykady i walczył. To nasza fajna i wzruszająca cecha narodowa. To w nim lubię.

cwt: Masz jakąś rolę, do której lubisz powracać?

Borys Szyc: Wracam z uśmiechem do Albercika z „Symetrii" Konrada Niewolskiego, bo to był taki mój filmowy początek. Każda rola, która pozwala mi wejść w inny świat i znaleźć się w innym miejscy, w którym normalnie nie miałbym szans funkcjonować , bardzo mi odpowiada. Na planie mogę sobie pomenelować, pobyć w wiezieniu. To jest największa zabawa, którą mam z tego zawodu.

cwt: W kinach pojawił się twój nowy film - „Enen" Feliksa Falka.

Borys Szyc: To jest film, który zacząłem siedem dni po „Wojnie polsko-ruskiej". Aż trudno mi w to uwierzyć. Byłem nadal łysy. Wiec wiadomo było, że trzeba mi zrobić perukę. Trochę „pojechaliśmy" i mam w filmie długie włosy. Gram młodego, ambitnego psychiatrę. Wszystko dzieje się w czasie powodzi we Wrocławiu. Pracuję w jednym ze szpitali psychiatrycznych, który zostaje zalany i trzeba go ewakuować. W czasie tej ewakuacji moją uwagę zwraca pacjent, który posługuje się specyficznym gestem, który przypomina mi niedawno zmarłego ojca. Zaczynam się nim interesować. Okazuje się, że niewiadomo kim jest, na co choruje, kto go tam wsadził. Zaczynam prywatną terapię i prywatne śledztwo.

cwt: Na premierę czeka też kooprodukcja „Handlarz cudów". Często dostajesz propozycje z zagranicy?

Borys Szyc: Coraz częściej. To było moje kolejne marzenie aby poszerzać swoje granice grania. Gram w innych historiach, poznaję ciekawych ludzi. W przypadku tego filmu byli to producenci od Larsa von Trier'a ze Szwecji. Film opowiada o alkoholiku, który swoje wyleczenie przypisuje Matce Boskiej pod figurką, której obudził się pewnego dnia w jakimś pijackim widzie. Postanawia pojechać do Lourdes i jej za to podziękować. Za nim wyjedzie odwiedza różne ośrodki z ludźmi borykającymi się z podobnymi problemami. Chce zabrać ich modlitwy i prośny w podróż. W jednym z takich miejsc napotyka dwójkę dagestańskich dzieci, które słysząc, że jedzie do Francji, chowają się w jego aucie. Ich ojciec mieszka gdzieś pod Paryżem i chcą go odnaleźć. Oczywiście szybko je odnajduje i tak zaczyna się historia uczucia kompletnie połamanego życiowo faceta z samotnymi dziećmi. Film ma pojawić się w kinach w październiku.

cwt: A w czym zagrasz w najbliższym czasie?

Borys Szyc: W filmie Filipa Bajona „Śluby panieńskie". Będzie więc wiersz i kostium. Aleksandra Fredrę zawsze lubiłem, łatwo uczyłem się tych tekstów. Będę grał Albina, nieco pod włos moich warunków. Jest jeszcze projekt o obronie Westerplatte. Zestaw ról, które zagrałem w ubiegłym roku był niezwykle ciekawy i różnorodny. Mam nadzieję, że tak będzie także i teraz.

Rozmawiała: PIGMEJKA

kategorie: