Polubić Lubiankę

Są w okolicach Torunia miejsca przepiękne, tajemnicze i... praktycznie nieznane. Toruńska grupa kajakowa zwinka.pl dokonała pionierskiego - prawdopodobnie pierwszego w historii - spływu rzeczką Lubianką, która uchodzi do Drwęcy powyżej Elgiszewa.

zdjęcia: Adam Luks

Znasz podobne - odludne i malownicze miejsca oddalone od Torunia o przysłowiowy rzut beretem? Uważasz, że warto zaprezentować je na naszych łamach? Napisz do nas na adres: kontakt@cowtoruniu.pl

ADAM LUKS

Po rozlicznych przygodach na Wilczej Strudze oraz udanym skoku na zimową Trynkę, postanowiliśmy „zaliczyć" kolejny praktycznie nieznany dopływ dolnej Drwęcy - Lubiankę. Mieliśmy nadzieję, że i ta rzeczka okaże się czymś więcej, niż tylko kanałowatym ściekiem. I nie zawiedliśmy się!

Lubianka zauroczyła nas swym kameralnym wdziękiem oraz zmiennością charakteru. Na wodę zeszliśmy w pobliżu Kijaszkowa. Na początek przyszło nam zmierzyć się z biebrzopodobnym labiryntem trzcinowisk. Po chwili wpłynęliśmy na niewielkie, odludne rozlewisko, ukryte w malowniczej dolince. Nad rozlewiskiem góruje masyw pradawnego grodziska.

W tym miejscu spotkaliśmy człowieka w łódce pychówce, który oznajmił nam, że do niedawna jeziorko, po którym płyniemy, było po prostu zarośniętą kałużą. Być może dlatego nigdy wcześniej nie spotkał tu żadnego kajakarza?

Po przepłynięciu kolejnego odcinka po dywanie z szuwarowej roślinności, dotarliśmy do sprawcy opisanej wyżej metamorfozy - jazu piętrzącego, który rzeczoną kałużę zamienił w rzeczone jeziorko.

Dalej trafiliśmy na kilka zwalonych drzew, kilka drewnianych kładek i kilka wyjątkowo ciekawskich krów, które podążały za nami przez dłuższy czas, obserwując spode łba nasze kajakowe wyczyny.

Po dobrej godzince wiosłowania dotarliśmy do kolejnego jazu, za którym rzeczka zmieniła się zasadniczo - nabrała rozpędu i zaczęła bystrzyć wesoło pomiędzy głazami i mniejszymi kamolami, zmuszając do konkretniejszej pracy wiosłami.

Nie zorientowaliśmy się nawet, gdzie zgubiliśmy kolejną godzinę, gdy rzeczka „wyluzowała" i znów zrobiło się rozlewiskowato. Po chwili dotarliśmy do zabytkowego drewnianego młyna we wsi Dulnik, gdzie znajduje się zaciszne gospodarstwo agroturystyczne.

Chociaż ostatnie 150 metrów dzielące nas od Drwęcy okazało się niespływalne, wyprawę i tak uznaliśmy za udaną. Zeksplorowaliśmy kolejną praktycznie nieznaną rzeczkę, odkrywając kilka sympatycznych „miejscówek". A wszystko to niespełna 30 kilometrów od rodzinnego Torunia. Ciekawe, ile jeszcze podobnych niespodzianek kryją okoliczne krzaczory?

kategorie: