Oslo, 31 sierpnia - recenzja

Filip Skowronek

Anders ma 34 lata, powodzenie u kobiet i talent pisarski. Jednak nie widzi dla siebie żadnej przyszłości – w pierwszej scenie filmu wypycha kieszenie kurtki kamieniami, chwyta duży głaz i skacze do wody. Po chwili wypływa bez kurtki na ramionach, ledwo łapiąc oddech. Jego problemem nie jest, jak w poprzednim filmie Triera, brak artystycznego spełnienia, ale narkotykowa przeszłość.

Historia dzieje się w ciągu jednego dnia przepustki, na dwa tygodnie przed zakończeniem odwyku. W tym czasie Anders spotka, a raczej skonfrontuje się ze swoimi dawnymi znajomymi, rozliczy z porzuconych ambicji i sprawionych zawodów. Dzień zejdzie mu na rozmowach z bliskimi przyjaciółmi i dawnymi miłościami, ale nic nie będzie go w stanie odciągnąć od jednej myśli – jego życie straciło jakikolwiek sens, nie ma żadnego powodu, 

Nawet rozmowa o pracę, zorganizowana przy pomocy ośrodka leczącego uzależnienia potoczy się utartym schematem i rozbije o problem odwyku. Trier w tym miejscu artykułuje wyraźny zarzut pod adresem nieudolnego państwa opiekuńczego jakim stara się być Norwegia. Tym samym „Oslo...” wpisuje się w dobrze znany nurt skandynawskiego „społecznego niepokoju”, umożliwiając wgląd od wewnątrz w tę zrealizowaną utopię, dużo bardziej krytyczny niż częste zachwyty z pozostałej części Europy.