Musimy porozmawiać o Kevinie - recenzja

Filip Skowronek

Eva mieszka w skromnym domku na jednym z amerykańskich przedmieść, jest samotna i wyraźnie zrezygnowana. Dodatkowo jej dom i ją samą sąsiedzi traktują z wyraźną wrogością. Okazuje się, że życie było dla niej o wiele łaskawsze niż dla nich. Wszystko zmieniło się, gdy postanowiła spędzić ze swoim kochającym mężem Franklinem upojną noc, której owocem jest Kevin. Wbrew powszechnej presji Eva nie potrafi pokochać pierworodnego syna, który budzi w niej lęk i odrazę. Na domiar złego ojciec ma z pierworodnym świetny kontakt i zdaje się nie zauważać problemów żony, a kiedy ta artykułuje swoje obawy – uznaje wszystko za chory wymysł.

Kevin nie jest jednak zwykłym rozbrykanym brzdącem i nie wyrasta z niego przeciętny zbuntowany nastolatek. Postawione przez reżyserkę Lynne Ramsay pytanie; jak żyć z nienawiścią do własnego dziecka, przeradza się w jeszcze drastyczniejsze - jak żyć z dzieckiem, którego nie da się kochać.

Tilda Swinton jako załamana, zagubiona Eva to najsilniejszy punkt "Musimy porazmawiać o Kevinie". Niechronologiczna fabuła przeplata ze sobą kolejne stadia uczuciowej dewastacji i manipulacji, jakiej poddaje swoją matkę Kevin. Dzięki temu udało się uzyskać efekt uderzającego kontrastu (Eva była cenioną podróżniczką i pisarką). Jej zmęczona twarz, grymasy sztucznego uśmiechu ukrywające ból odczuwany w obecności syna, świetnie uzupełniają się z oszczędnie grającym Ezrą Millerem, odtwarzającym tytułową rolę wyrachowanego, nieletniego psychopaty. W scenach, gdy za plecami ojca Kevin samym spojrzeniem odkrywa przed matką swoje prawdziwe oblicze, po plecach widza z pewnością przebiegnie dreszcz.