Rozwalacze rynków

Pod koniec ubiegłego wieku gry komputerowe tworzyła w Polsce garstka „maniaków". Założone przez nich studia zatrudniają dziś po kilkaset osób i wypuszczają na międzynarodowe rynki prawdziwe hity. Polskie gry bez żadnych kompleksów konkurują z najlepszymi amerykańskimi superprodukcjami.

Wielowarstwowy system zniszczeń w grach firmy Techland może okazać się prawdziwą rewolucją

300 milionów dolarów

Wartość polskiego rynku gier oceniana jest obecnie na 300 milionów dolarów i szybko rośnie. Ma na to wpływ kilka czynników, między innymi - poszerzający się krąg odbiorców. Jeszcze kilka lat temu gry sprzedawały się w Polsce głównie wśród osób między 15 a 25 rokiem życia. Piętnastolatki jednak dorastają i wcale nie zamierzają rezygnować z grania.

Polski rynek gier komputerowych rozwija się błyskawicznie. Istnieje kilkanaście firm deweloperskich, z których kilka radzi sobie wręcz rewelacyjnie. Powstałe w 2002 roku warszawskie City Interactive przeprowadziło szybką i skuteczną ekspansję na międzynarodowe rynki. Marka jest dziś rozpoznawana i ceniona w USA, Francji, Niemczech, a nawet w Chinach, RPA i kilkudziesięciu innych krajach na czterech kontynentach.

Sztandarowym produktem firmy są gry z serii „Mortyr", przenoszące gracza w realia II wojny światowej. W ubiegłym roku City Interactive, jako pierwsza polska firma związana z grami komputerowymi, zadebiutowała na giełdzie papierów wartościowych. Do podobnego kroku przymierza się teraz CD Projekt: Red - twórca głośnej w kraju i za granicą gry „Wiedźmin".

- Ta branża zawsze traktowana była w Polsce z przymrużeniem oka, jako coś niepoważnego, dla dzieciaków. Jeżeli opiniotwórcze media brały się nawet za temat gier, to zwykle w kontekście „przemocy, którą propagują" i „agresji, którą wywołują". Coś się jednak zmieniło. Premierę naszego „Wiedźmina" entuzjastycznie odnotowały wszystkie najważniejsze ogólnopolskie dzienniki i magazyny - nie kryje satysfakcji Krzysztof Szulc z CD Projekt: Red. - Napisały o nas nawet czasopisma biznesowe: „Parkiet" i „Warsaw Business Journal"

35 tysięcy egzemplarzy sprzedanych w ciągu pierwszych trzech dni po premierze to wynik, który robi warzenie. Lepsze otwarcie miewały w Polsce chyba tylko książki o Harrym Potterze. Oparta na prozie Andrzeja Sapkowskiego gra pobiła wszelkie rekordy sprzedaży.

- „Wiedźmin" nie jest rozwalaczem rynku w sensie technologicznym. Nie wnosi żadnych przełomowych rozwiązań. Jest za to, bez wątpienia, rewolucją marketingową - uważa Michał Dębek z wrocławskiej firmy Techland, która również ma na koncie kilka ciepło przyjętych w kraju i za granicą gier. - Sukces „Wiedźmina" to dobry znak dla całej branży. Dlatego kibicujemy tej produkcji.

Sam Techland stawia na nowatorskie technologie. W najnowszej produkcji firmy - survival horrorze „Dead Island" zastosowany zostanie oryginalny wielowarstwowy system zniszczeń. Pozwoli on na precyzyjne przedstawianie obrażeń na modelach postaci, które składać będą się z 3 warstw: kości, mięśni i skóry. Wygląd odniesionych obrażeń i głębokość ran zależeć będzie od użytej broni.

- To rewolucja w kwestii projektowania postaci w grach - chwalą się przedstawiciele firmy.

A przecież na początku lat 90. ubiegłego wieku mało kto przewidywał, że Polacy będą ustalać jakościowe standardy na światowym rynku gier. Rodzimi producenci długo nie mogli przełamać impasu. Głównie z powodów kapitałowych, bo znakomitych grafików i programistów, którzy wręcz rwali się do roboty, nie brakowało. Banki jednak z definicji odrzucały wszelkie prośby o współfinansowanie produkcji, kwitując podobne propozycje szczerym rozbawieniem.

Inna sprawa, że twórcom brakowało też chyba oryginalnych pomysłów. Większość polskich produkcji z tamtych lat to kalki znanych amerykańskich tytułów albo proste i tanie gry dla mało wymagającego odbiorcy. Nawet tym kilku oryginalnym grom, jak chociażby „Rezerwowe psy" (kontrowersyjne, przesiąknięte krwią, seksem i przyciężkim poczuciem humoru dziełko tajemniczej grupy Nekrosoft), nie udało się wypłynąć na szersze wody. Pewnie dlatego, że mimo interesującej koncepcji, odstawały jednak - i graficznie, i technicznie - od światowych hitów.

- Przełom nastąpił w 2004 roku, wraz z wydaniem słynnego „Painkillera" - mówi Marcin M. Drews, członek Polskiego Towarzystwa Badania Gier, dziennikarz, fotoreporter, pisarz, muzyk i współtwórca pierwszej polskiej przygodówki zatytułowanej „Tajemnica statuetki". - „Painkiller" to diabelska strzelanka studia People Can Fly, które założył Adrian Chmielarz, mój ówczesny sąsiad z bloku. Pół świata oszalało na punkcie tej gierki.

W „Painkillerze" wcielamy się w duszę Daniela Garnera, która utknęła pomiędzy niebem a piekłem i właśnie próbuje się dowiedzieć, czego chcą od niej te hordy demonów, a docelowo - dlaczego bramy nieba nie stoją przed nią otworem.

- Były jeszcze przebojowe skradanki z serii „Gorky" warszawskiego studia Metropolis Software, kosmiczna strategia „Starmageddon" i strzelanka „Project Freedom" firmy City Ineractive, a także nowatorski „Chrome" Techlandu - wymienia Marcin Drews. - Osobiście uważam, że nawet przed „Wiedźminem" z polskimi grami było dużo lepiej niż z polskim kinem. (L)

kategorie: