Thesis - wywiad z zespołem

cwt: Czy z perspektywy czasu coś byście w tym materiale zmienili?

Ł: Oczywiście. Chyba żaden artysta nie jest w stu procentach usatysfakcjonowany z tego co zrobił. Szczególnie, że ta pierwsza płyta została wydana za nasze pieniądze, mieliśmy zatem nad sobą jakiś bat finansowy, który nas ograniczał czasowo.

J: Nad niektórymi rzeczami fajnie byłoby posiedzieć trochę dłużej. Inna sprawa, że stylistycznie kroczymy już w nieco innym kierunku.

Ł: Podejrzewam, że gdybyśmy teraz tworzyli ten album i mieli do wyboru nowe i stare kawałki, część tych starszych wypadłaby jako mniej do nas pasujące.

cwt: Jak powstała nazwa Waszego zespołu i w jaki sposób nawiązuje do muzyki, którą tworzycie?

J: Do muzyki nie nawiązuje w żaden sposób. Po wcześniejszych doświadczeniach doszliśmy do wniosku, że potrzebna jest nam nazwa, która będzie łatwa do przedyktowania, w miarę krótka, zwięzła i klimatycznie pasująca do tego, co chcemy oddać naszą muzyką. Chcieliśmy uniknąć takiego problemu, że np. nazwiemy się „woda", a za jakiś czas będziemy ewoluować w stronę „ognia" i nazwa przestanie do nas pasować. Nazwa Thesis pasuje do wszystkiego, co planujemy zrobić i będzie pasowała nawet jeżeli za jakiś czas skręcimy w stronę jazzu albo rocka symfonicznego. Chodziło nam o nazwę odłączoną od tego co gramy, aby umożliwić sobie ewolucję w dowolnym kierunku.

cwt: Co myślicie o rosnącej popularności projektów akustycznych? Z tego co wiem, macie jeden taki koncert za sobą?

Ł: W sumie zagraliśmy dwa takie koncerty. Z naszego punktu widzenia to jest bardzo fajne doświadczenie, do którego podeszliśmy kreatywnie. Chcieliśmy odegrać nasze kawałki tak, by fajnie się ich słuchało, a jednocześnie by człowiek miał świadomość, że to jest cały czas ten sam utwór.

J: Naszych utworów elektrycznych nie przerobiliśmy na akustyczne jeden do jednego, w większości przypadków pozmienialiśmy aranżacje. Cięższy kawałek „Persephona", w wersji akustycznej nabrał stylu flamenco. Zupełnie inna bajka, ale tak wyszło w procesie tworzenia. Grając akustycznie, trzymamy się tej konwencji czerpiąc jednocześnie ze wszystkich stylów.

cwt: W jakich okolicznościach Wasza muzyka pojawiła się na składance Minimax Piotra Kaczkowskiego?

J: Gdy mieliśmy już nagrany materiał, postanowiliśmy wybrać dwa kawałki i wysłać do Piotra Kaczkowskiego. A nuż puści na antenie... Zdecydowaliśmy się na „ Persephonę" i „Like a Child". Piotr Kaczkowski uznał, że „Like a Child" jest wystarczająco dobry i napisał do nas. Wiadomo, to legenda polskiego radia, obecność na jego składance jest dla nas wielkim wyróżnieniem. Tym bardziej, że konkurencja była ogromna, nadesłano ponad dwa tysiące utworów, z tego tylko kilkanaście trafiło na płytę. Bardzo nas to podbudowało i utwierdziło w przekonaniu, że obraliśmy właściwy kurs.

cwt: Kto jest autorem tekstów? Co je inspiruje?

J: Teksty pisze Łukasz. Najpierw powstaje muzyka, tekst jest dopełnieniem klimatu.

Ł: Teksty muszą wpasować się w ramy jakie kreśli muzyka. To są dwie płaszczyzny, które się uzupełniają. A inspiruje mnie życie.

cwt: Kiedy druga płyta?

J: Planujemy dobrze się do tego przygotować. Może uda się do wakacji. Do tego czasu podejmiemy decyzję, czy ta płyta będzie także dostępna za darmo w Internecie.

Ł: Chcemy żeby był to album bardziej spójny, zarówno pod względem stylistycznym, jak i treściowym. Bardziej liryczny a mniej muzyczny. Myślimy czy nie nagrać równolegle płyty w wersji elektrycznej i akustycznej. Tak, by ta druga była luźnym podejściem do tej pierwszej, by teksty się zgadzały, klimat się zgadzał, ale żeby środki wyrazu były zupełnie dowolne.

cwt: Życzymy powodzenia i dziękujemy za rozmowę.