Incepcja - recenzja

W ostatni piątek do kin weszła jedna z najbardziej oczekiwanych premier tego roku. "Incepcja" Christophera Nolana od razu została liderem zestawienia Box Office USA i do tej pory zarobiła około 350mln dolarów na całym świecie. Zapraszamy do przeczytania recenzji.

Michał Degórski

Oczekiwanie tysięcy fanów przypominające bombę zegarową odliczającą czas do dnia premiery filmu, wybuchającą długimi kolejkami do kin. Lawina dysput, kłótni, opinii oraz artykułów rosnąca niczym złośliwy rak wśród społeczności internetowych kinomaniaków. Mnogość analiz i interpretacji. Produkcja nazywana nowym „Matrixem", quasi-traktatem filozoficznym oraz przygnębiającą love-story w jednym. Oto globalna gorączka po premierze „Incepcji", nowego filmu Christophera Nolana, ponownie wzbudzającego medialny szum, łącząc i dzieląc wszystkich krytyków filmowych tego świata.

„Incepcja" to powiew świeżości wśród blockbusterów, kina o wielkim budżecie i wysokim stężeniu akcji, jednak nie wśród całego przemysłu filmowego jako takiego. Kwestionowanie otaczającej nas rzeczywistości, jak i swobodne wywyższanie idei nad złudny i iluzoryczny materializm mieliśmy choćby we wspomnianym już w artykule dziele braci Wachowskich „Matrix". Jednak skomplikowana, zazębiająca się niczym najdoskonalej poukładane trybiki, wielopoziomowa struktura filmu to już przebłysk indywidualnej reżyserskiej wizji. Podobnie jak sugerujące przewrót, kwestionujące nasze dotychczasowe spojrzenie na historię, otwarte zakończenie. Choć i tu doszukuje się analogii do „Szóstego zmysłu" czy też niedawnej „Wyspy tajemnic".

Historia przedstawiona w „Incepcji" jawi się - i wraz z rozwojem akcji nabiera nowych kształtów - następująco. Dom Cobb (w tej roli niezły DiCaprio) jest specjalistą od ekstrakcji - czyli wykradania ważnych informacji kreowanych podczas snu przez podświadomość śniącego. Włamując się podczas snu do umysłu podmiotu operacji, za pomocą Architekta tworzy nowy świat, łudząco podobny do rzeczywistego. Gra ustawiona jest tak, aby wyciągnąć ważne myśli i dokonać szpiegostwa korporacyjnego. Uwarunkowany przez chęć powrotu do rodziny znajdującej się za oceanem (skąd musiał uciekać gdyż postawiono mu zarzut morderstwa), Cobb wraz z ekipą musi dokonać najtrudniejszego w ich zawodzie „chwytu" - incepcji. Zabieg ma na celu nie wykradnięcie, lecz wprowadzenie pewnej myśli do umysłu obiektu, idei która będzie rozwijała się niczym wirus po zakończeniu snu. Taką propozycję wystawia mu pewien japoński biznesman, chcący pozbyć się swojego konkurenta, w zamian oferując wyczyszczenie kartoteki.

W całość sprytnie wkomponowany jest wątek miłosny, który choć nie pozbawiony ckliwości i pretensjonalnych kształtów, nie tylko jest katalizatorem wydarzeń, ale też opowiada nieco o człowieku. O chęci ucieczki od rzeczywistości poprzez kreowanie własnego miejsca. Jednak schodząc w coraz głębsze poziomy snu, można stracić rozeznanie i zatracić granicę między jawą a snem, rzeczywistością a wyobraźnią i projekcją podświadomości. To obszar Limbo, niezmierzonej pustki. Świata - wytworu ludzkiego umysłu - który śniący bierze za rzeczywisty.

„Incepcja" to umysłowa roszada, a także historia ubarwiona przez emocjonalny wpływ angażujący widza w rozwój wydarzeń, w centrum których znajduje się Cobb. Reszta bohaterów, choć nieźle odegrana przez aktorów (na uwagę zasługuje młodsze pokolenie w postaci Ellen Page oraz Josepha Levitta), pozbawiona jest przeszłości oraz głębszych uwarunkowań stymulujących ich do podjęcia się tej karkołomnej operacji. To grupka ludzi o jednej twarzy, jednak nie pozbawionej inteligentnego spojrzenia na sprawę.

Na drugim planie (mimo wysokiej częstotliwości), znajdują się sceny typowe dla kina akcji - pościgi, strzelaniny oraz walki wręcz. Innowacyjność przejawia się jedynie w tym, że nie wszystkie odbywają się przy typowej grawitacji - w nierzeczywistości snu prawa fizyki mogą być łamane. Sprawnie zmontowane fragmenty pełne akcji jednak, przewrotnie, można traktować jako chwila wytchnienia. Moment w którym warto przeanalizować ten natłok intelektualnych łamigłówek dotyczących całej filmowej opowieści.

Autor odbiegł od surrealizmu sennych wydarzeń, przez co wizję „Incepcji" ciężko uznać za artystyczną. Nie odnajdziemy również większych emocji na planie filmowym. Kontakty pomiędzy poszczególnymi członkami załogi są równie bezbarwne jak oni sami, w wyniku czego otrzymujemy odrobinę chłodne kino, w którym sednem jest złożona konstrukcja scenariusza. Można jednak dostrzec prawdziwe piękno w filmie. Choćby w historii rozpoczynającej się sceną gdy para kochanków podłącza się do snu - co przypomina wprowadzanie sobie narkotyku. Uciekają oni do prywatnego miejsca, swoistej formy ich własnego Idaho, podmiotu znanego z filmu Gusa Van Santa. Jednak gubią się, zbyt długo przebywając w iluzji, przez co bodziec mający kierować ich ku szczęściu jest odrobinę sztuczny.

Kolejne filmy Christophera Nolana są dla fanów właśnie czymś takim - wspaniale wykreowaną iluzją do której często uciekają. Niedługo zaczną wypatrywać nowej dawki narkotyku.

kategorie:

Recenzje

reklama:

zostaw komentarz:

komentuj

komentarze internautów:

~falco
2010-08-27 08:39

re: W głąb nierzeczywistości (+odpowiedz)
Oglądałem i polecam, ale jest to film dla ludzi, którzy idą do kina na film, a nie miziać się z narzeczoną, fabuła jest tak skonstruowana, że trzyma w napięciu i każdy wątek jest ważny, nie można sobie w tym czasie pozwolić na wychodzenie na siku czy kupę, granie w węża na komórce czy zachwycanie się smakiem wybornego popcornu. Trzeba usiąść i oglądać z uwagą. Poziom inteligencji przeciętnego torunianina nie jest powalający, więc aby zrozumieć ten film powyższe rady są mega cenne.

~B
2010-08-30 14:10

re: re: W głąb nierzeczywistości (odpowiedz)
jaki znajomy slowotok :-) dobrze dobrze,po hiszpansku ale zobacze

ostatnio dodane

pokaż wszystkie artykuły