Prorok - recenzja

Więzienne struktury, będące socjologicznie zakorzenioną metaforą współczesnej Francji, jak i miejscem definiowania tożsamości głównego bohatera - Malika. Naturalizm podlany sosem poetyckiej wizji, kroczącej na granicy mistycyzmu - tak w skrócie przedstawia się Prorok, faworyt jury festiwalu w Cannes, uhonorowany nagrodą Gran Prix.

Un Prophète

reżyseria: Jacques Audiard
scenariusz: Thomas Bidegain, Jacques Audiard
produkcja: Francja, Włochy
gatunek: Dramat, Kryminał
premiera: 21 maja 2010 (Polska)

Michał Degórski

Prorok, produkcja francuskiego reżysera Jacques Audiarda, to opowieść o dziewiętnastoletnim Maliku El Djebenie - postaci o nieznanej przez cały film przeszłości. Ten element nie tyle wprowadza w filmową aurę tajemniczości, co pozwala znakomicie utożsamić się z głównym bohaterem. O Maliku na początku filmu wiadomo niewiele, oprócz tego, że zostaje on skazany na pobyt w więzieniu (pozostając niewinnym - oskarżenie było najprawdopodobniej krzywdzące i niezasłużone), nie umie pisać i czytać oraz na dobrą sprawę nie zdaje sobie sprawy z tego, kim jest.

W trakcie pobytu w zakładzie karnym wewnętrzne zagubienie wykorzystuje Cesar, przywódca korsykańskiej mafii, składając mu propozycję nie do odrzucenia. Malik zostaje postawiony pod ścianą - albo zabije jednego z więźniów albo sam straci życie. Zdając sobie sprawę z konsekwencji czynu, popełnia krwawą zbrodnię (jedna z najlepszych scen w filmie - surowa brutalność obdarta z romantyzmu) oraz zaczyna definiować samego siebie. Wola życia wygrywa. To przewrotne - Malik pozostaje niewinnym i czystym do czasu pobytu za kratami, mającymi w zamierzeniu pełnić funkcję resocjalizacyjną. Zakład karny staje się więc dla niego miejscem, które kształtuje, rozwija oraz uczy życia - historia głównego bohatera „Proroka" pisana jest na naszych oczach.

Wprowadzany w meandry mafijnej hierarchii, Malik wchodzi w konszachty z oboma „obozami" rządzącymi więzieniem - Korsykanami oraz Arabami. Poniżony i zniewolony próbuje zerwać ze sznurkami czyniącymi z niego marionetkę oraz popychadło, rozwija więc intelekt oraz umysł, stopniowo staje się coraz bardziej elastyczny i zaczyna dostrzegać związki pomiędzy wydarzeniami. Zdaje sobie sprawę z wielkiej władzy jaką obdarzony jest człowiek posiadający wiedzę i wykorzystuje to. Wszystko dzieje się jednak bardzo powoli, wprowadzając widza w prywatny świat bohatera. Powolna, delikatna narracja pod koniec nabiera niebezpiecznego tempa prowadząc do oczekiwanego końca, w wyniku którego powstaje prototyp bohatera, jakiego w kinie do tej pory chyba nie widzieliśmy.

Reżyser z niekłamaną przyjemnością ujawnia działanie nieudolnego systemu więziennictwa, na przykładzie którego pokazano również zróżnicowanie płaszczyzn kulturowych, w ten sposób rozliczając się z rzeczywistością współczesnej Francji.

kategorie:

Recenzje

reklama:

zostaw komentarz:

komentuj

komentarze internautów:

~pl
2010-05-30 23:29

re: Moralność w kolorze czerwieni (+odpowiedz)
No i ciekawy motyw ofiary, która staje się w swoistym "towarzyszem" zabójcy... Mistyczna strona filmu, której zresztą obraz zawdziecza swój tytuł, nadaje mu dodatkowy wymiar.

~Nicolas
2010-05-30 20:20

re: Moralność w kolorze czerwieni (+odpowiedz)
Bardzo dobra recenzja.

~P.
2010-05-30 18:54

re: Moralność w kolorze czerwieni (+odpowiedz)
Bardzo ciężki, ale też genialny film, choć doszukuję się wielu podobieństw z argentyńską Lwicą ( i to nie tylko pod względem osadzenia akcji w więzieniu, ale także budowania relacji między bohaterami pierwszego i drugiego planu).

ostatnio dodane

pokaż wszystkie artykuły