Robin Hood - recenzja

Fabuła najnowszego filmu Ridleya Scotta jest banalna i prosta, chyba zgodnie z zamiarem reżysera stanowi tło dla epickich scen balistycznych. Robin Hood, odgrywany przez Russela Crowe'a, to osobowość nie wzbudzająca zainteresowania. Wydarzenia, które wpłynęły na to, że stał się „średniowiecznym socjalistą", dalekie są od oryginału czy innych przedstawień Robina. Uciekając od prototypu bohatera, reżyser napisał historię na nowo, operując truizmami i popadając w oczywistość. Temu, co sprawiło że Robin Hood walczył o prawa biednych i słabych - czyli tyrania władców, doprowadzająca powoli do wrzenia i wojny domowej, zdrady stanu oraz historia ojca - nie nadano głębi. Postaci, biorące udział w akcie są jednowymiarowe, ich zachowanie przewidywalne, co w konsekwencji sprawia, że widza mało interesują wydarzenia rozgrywające się na dużym ekranie.

Reżyser „Robin Hooda" wielokrotnie zaznaczał w wywiadach, że ze wszystkich produkcji traktujących o przygodach wyjętego spod prawa banity z Sherwood, spodobała mu się jedynie wizja reżyserska parodii „Robin Hood: faceci w rajtuzach". Dlatego też jego film, uciekając od nadęcia, przepełniony jest humorem, niestety - niskich lotów. Większość gagów dotyczy pijaństwa i seksu, przez co filmowa opowieść Scotta momentami przekracza granicę prostoty, zmierzając w kierunku prostactwa, stając się widowiskiem bardzo słabym.

Jaśniejącym punktem filmu, w otoczeniu komunałów i prymitywności, staje się kameralny wątek miłosny, do czego przyczyniła się głównie znakomita Cate Blanchett. Między Robinem (Crowe) a Marion (Blanchett) wywiązuje się specyficzna, prawdziwa więź. Niestety cała reszta pozostaje sztuczna i tworzona na siłę.