Biała wstążka - recenzja

Reżyser, uciekając od moralitetu, dogłębnie bada naturę zła i ujawnia niebezpieczne zachowania i namiętności, odsłaniając brutalną prawdę. Nikt tu nie jest bez winy, dlatego złudny jest tytuł filmu - biała wstążka wszakże jest symbolem czystości i niewinności.

Dążenie do tego stanu, poprzez zniewolenie i terror, przewrotnie odsłania ciemniejszą naturę ludzkiej osobowości. Nakaz podporządkowania się prowadzi do wytworzenia wśród młodszych mieszkańców sztucznych uczuć, prawdziwa mentalność ujawnia się jedynie przy brutalnych aktach.

Michael Haneke w znakomity sposób przedstawił w swoim filmie zasadę działania aparatu ucisku. Aczkolwiek nie przez władzę, a bliskie otoczenie, wywierające presję i wzbudzające poczucie winy.

Jednak biała wstążka to nie tylko próba odkrycia korzeni nazizmu i narodzin zła - to także znakomita, silnie ugruntowana w psychologii opowieść. Przeszłość i egzystencja każdego z mieszkańców jest interesująca nie tylko w świetle wydarzeń wstrząsających życiem wsi.

Bohaterowie są skomplikowani, barwni i rewelacyjnie odegrani, przez co psychologiczny aspekt filmu jest bardziej uwypuklony. Czarno-biała konwencja filmu jeszcze wzmacnia odbiór i sprawia, że obraz staje się niezwykle sugestywną wizją wartą obejrzenia i refleksji.

Ciekawą odskocznią od pesymistycznego podejścia do zagadnienia jest motyw rosnącego uczucia, a w konsekwencji starań nauczyciela o rękę niańki dzieci baronowej. Reżyserowi udała się rzecz interesująca - między szokującymi i brutalnymi wydarzeniami przedstawić wątek, wzbudzający wśród widzów na sali kinowej śmiech. Haneke to doskonały prowokator, co udowodnił już kręcąc m.in. Funny games.

Wszystko to składa się na obraz dojrzałego, głębokiego kina próbującego zbadać - bez uciekania w pretensjonalny ton - genezę zła i mentalnego terroru. Mało jest współcześnie wyświetlanych filmów takich jak ten.