Nie śpią tylko duchy - recenzja wystawy

Lubimy się bać. Możemy się do tego nie przyznawać, ale wystarczy spojrzeć na popularność filmów grozy. Jest w tym uczuciu coś co, co nas przyciąga. Na tym bazuje wystawa „Nie śpią tylko duchy", którą oglądać można w toruńskim CSW.

Wystawę "Nie śpią tylko duchy" można oglądać do 31 maja 2010 r. w toruńskim CSW.

Dominika Luks

Wystawa jest dziełem różnych artystów, być może dlatego tematy przez nią podejmowane są tak zróżnicowane. Elementem, który łączy wszystkie prace jest niewidzialna rzeczywistość. Rzeczywistość, która istnieje choć można uchwycić ją dopiero przy pomocy wyspecjalizowanych urządzeń.

Swoją drogą, fascynujące jest to, jak bardzo świat niematerialny przenika się z technologicznym postępem. Artyści, których prace prezentowane są w CSW, świetnie zdają sobie sprawę z tej zależności.

Gdy wchodzimy w przestrzeń wystawienniczą zaczyna towarzyszyć nam monotonny dźwięk transmisji radiowej. Dopiero później dowiadujemy się, że jest on zapisem komunikatów nagranych na czarną skrzynkę i można odbierać go nawet poza budynkiem CSW. W rogach sal ustawione są radyjka, z których sączy się jednostajny męski głos. Gdy minie się radyjko pod nieodpowiednim kątem, na moment traci ono stację i głos ustępuje radiowym trzaskom. Efekt ten staje się istotą całej ekspozycji.

Wszystkie te technologicznie zaawansowane urządzenia mają na celu wyłapać najsubtelniejsze sygnały pojawiające się w otaczającym nas świecie. Jednak sama nasza obecność w pobliżu urządzeń zakłóca ich pracę i zmienia wyniki. W tym momencie zmienia się charakter badań. Szukając tego co nieludzkie i nie z tego świata. Znajdujemy to co nosi ze sobą każdy człowiek i to co po nim pozostaje gdy znika.

Stąd w CSW znaleźć można np. zdjęcia aury, instalację elektryczną emitującą światło Tesli, czy fascynujący film pt.: „Wykład o schizofrenii" czyli o odgłosie wyrwanym z oryginalnego kontekstu poprzez odtworzenie elektroakustyczne.

Wystawa „Nie śpią tylko duchy. O duchach i ich mediach" jest warta zobaczenia. Tego co czuje się przechodząc z sali do sali i odkrywając każdą kolejną pracę nie da się opisać, bo są to uczucia bardzo osobiste i przez to nieokreślone. Wszystko dzieje się na poziomie emocji, bo gdy rozum śpi, budzą się demony.

kategorie: