KLAMRA 2010: „Biesiada" wyostrzyła apetyt i... kazała obejść się smakiem

Ciemność. Z niej narodzone zniekształcone, ożywione formy. Przenikająca gesty i ruchy muzyka. Spektaklem „Biesiada" w reżyserii Leszka Mądzika rozpoczęła się tegoroczna edycja Alternatywnych Spotkań Teatralnych KLAMRA 2010.

Paulina Jakubowska

Otwierający Spotkania spektakl zaskoczył widzów. Być może na start spodziewano się czegoś więcej, a tu tylko niecałe pół godziny, w czasie którego nie zdążyło się znudzić czy zdenerwować. A co z zachwytem? Czy było coś, co poruszyło na tyle, by można było uznać ten spektakl za udany?

Początek ciekawy, wszystko w powolnym, wyciszającym i harmonizującym tempie. Powoli rozświetlane ukazują się na scenie postacie. Po obu stronach ich głów dostrzegamy maski. Maski tragiczne? Komediowe? Ktoś po spektaklu porównał je do awatarów z popularnego w ostatnim czasie kinowego przeboju.

Uwaga zostaje skupiona. Możliwości percepcyjne wyostrzone. Tymczasem postaci odchodzą, znikają za ciemnymi kotarami, pozostawiając widza w jego własnym nienasyceniu. Ciekawość wzmaga muzyka i wyraźnie wybrzmiewający, zbliżający się punkt kulminacyjny.

Z ciemności ponownie nadchodzą. Tym razem jest ich więcej. Nadciągają na czworaka, w szeleszczących, barwnych kokonach, z przymocowanymi do pleców krzesłami. Suną powoli. Docierają do stołu, tam zasiadają i zrzucają z siebie papierowe stroje. Z tajemniczych istot przeradzają się w aktorów. W ludzi. To wszystko. Oto „Biesiada". Czy po takiej uczciewypada odejść od stołu?

Rozbudzona ciekawość widza zostaje nagle zdmuchnięta, niczym ognik świecy. Teraz widzu, gdy światło już zapalone, myśl, doszukuj się, interpretuj! Tylko co? Skonsternowane twarze publiczności, która przez dłuższy czas pozostawała na miejscach, mając w głębi ducha nadzieję, że to jeszcze nie koniec, a brawa były przedwczesne.

„Biesiada" wspaniale rozbudziła zmysły, wyostrzyła apetyt i ... kazała obejść się smakiem. Jak na początek, bardzo sprytne.

kategorie: