Mieczysław Wiśniewski. Obrazy, Kolaże, Asamblaże, Układy Sferyczne - recenzja

W toruńskim CSW od piątku oglądać można wystawę stanowiącą podsumowanie działalności profesora Mieczysława Wiśniewskiego, artysty malarza, którego dzieła wystawiane były nie tylko w wielu miejscach Polski, ale także na świecie.

zdjęcia: Paulina Jakubowska

Wystawę: "Mieczysław Wiśniewski. Obrazy, Kolaże, Asamblaże, Układy Sferyczne" oglądać można w Centrum Sztuki Współczesnej do 10 stycznia.

Paulina Jakubowska

Dzieła Wiśniewskiego, w przeciwieństwie do prezentowanych w niecce CSW prac Tomasza Kowalskiego, łączą w sobie niezwykłą prostotę, minimalizm, a jednocześnie zaskakujący koncept i przemyślaną realizację pomysłu. Skojarzenia z twórczością chociażby Malewicza i jego słynnym "Czarnym kwadratem na białym tle", które pojawiają się podczas zwiedzania wystawy nie są przypadkowe.

To właśnie teoria suprematyzmu, a więc odejścia od malarstwa figuratywnego jest cechą konstytutywną twórczości Wiśniewskiego.

W toruńskim Centrum zobaczyć możemy, obok tych najnowszych tegorocznych prac, również te pochodzące z wcześniejszego okresu, kiedy Wiśniewski tworzył geometryczne kompozycje przy wykorzystaniu techniki asamblażu. To właśnie te dzieła, ciekawe nie tylko pod względem kompozycyjnym, ale również - a dla mnie przede wszystkim - pod względem kolorystycznym i fakturalnym przyciągają uwagę.

Zaskakują również prace pochodzące z cyklu „Układów sferycznych", o których sam artysta mówi: - Przestrzeń w moich „Układach sferycznych" jest kreowana światłem i uwarunkowana poruszaniem się odbiorcy w czasie oglądania ekspozycji. Taki „studyjny" charakter z punktu widzenia autora nastawiony jest na widza wdrożonego do percepcji dokonującej się w ruchu. Wyobraźnia plastyczna - tak twórcy jak i odbiorcy - nastawiona jest tu na porządek geometryczny. Prowadzi do powstawania różnych układów figur i brył zgeometryzowanych, wytwarzając wizję świata kinetycznych struktur przestrzennych. Powstaje w ten sposób iluzja przestrzeni żywej, samoprzekształcającej się.

Polecam tę wystawę wszystkim, których rozczarowała prezentowana obecnie w CSW ekspozycja „Nocne zwiedzanie" Tomasza Kowalskiego i Normana Leto. Cieszę się również, że profesorowi Wiśniewskiemu poświęcono całe drugie piętro, Kowalski natomiast dostał tylko nieckę. Widać, prawdziwą sztukę współczesną od pseudosztuki współczesnej odróżnia, nomen omen, poziom.

kategorie: