Gribojedow - wywiad

Wzbraniają się przed określeniem „zespół". Swoje granie traktują bardziej jak intelektualną siłownię. No i „pakują" tak już od 10 lat, stając się powoli jedną z muzycznych legend współczesnego Torunia. Rozmawiamy z Bartkiem Wasylkowskim, gitarzystą z toruńskiego Gribojedowa.

Bartek Wasylkowski

Rozmawiamy 4 września 2009 r., po koncercie na scenie pubu „Koniec Świata".

cowtoruniu.pl: Jakieś refleksje po dzisiejszym koncercie?

Bartek Wasylkowski: Z jednej strony bardzo naturalny koncert - często tu gramy i dobrze się tu czujemy. Z drugiej strony - nienaturalny, bo zazwyczaj nasze koncerty ustawiamy tak, by były swoistymi spektaklami, z początkiem, rozwinięciem i końcem. Staramy się zachować pewną dramaturgię. Natomiast dziś nie mogliśmy ponieważ byliśmy supportem.

cwt: Powiedz coś o historii zespołu i jego... „założeniach formalnych" :)

Bartek: Istniejemy już od mniej więcej 10 lat, jednak bronimy się przed nazywaniem nas zespołem. To nigdy nie wyglądało w ten sposób, że grupa ludzi spotyka się regularnie i gra muzykę. Nasze granie zawsze traktowaliśmy trochę jak siłownię intelektualną. Spotykaliśmy się, graliśmy i wychodząc z takiej próby czuliśmy się lepsi. Zupełnie jak po siłowni, gdy widać jak rosną mięśnie (śmiech). Gribojedow mocno ewoluuje i nie wiem czy to szczęście, czy nieszczęście, że nigdy nie musieliśmy się utrzymywać z grania. Kiedy zarabiasz graniem na życie, czujesz presję, musisz być sumienna. A dzięki temu, że my na Gribojedowie nie zarabiamy, możemy płynąć po muzycznym świecie i cały czas szukać nowych inspiracji. Jedno czego się przez te wszystkie lata grania nauczyliśmy to to, że nie da się wiecznie brzdąkać o siedmiu zbójach i twierdzić, że fajnie się bawię w robienie sztuki.

cwt: Wasza muzyka cały czas się zmienia, ale i skład Gribojedowa się zmienia.

Bartek: Tak i nie. Od początku istnienia skład jest niezmienny w obrębie kilku osób, które w Gribojedowie grają od 1999 r. Natomiast faktem jest, że spora rzesza ludzi przewinęła się przez ten zespół. Dzięki temu zmienia się charakter naszej muzyki. Wcześniej graliśmy tylko utwory instrumentalne, które płynęły sobie swobodnie aż w końcu dopłynęły do ściany. Wtedy pojawiła się Monika, która od półtora roku gra z nami i pisze teksty. Być może za kilka lat uznamy, że znowu trzeba coś zmienić.

cwt: Dokopałam się do informacji, że robiliście muzykę do dwóch filmów?

Bartek: Nagraliśmy płytę „Wystawki z obrazy", to była płyta instrumentalna, i moim zdaniem był to najlepszy okres naszego grania bez tekstów, najbardziej dojrzały. Po ukazaniu się tej płyty, pewnego pięknego dnia zadzwonił do mnie Janusz Zaorski - znany polski reżyserzu (śmiech). Powiedział, że chciałby wykorzystać naszą muzykę, bo robi film „Lekarz Drzew". Jak się można domyślić, oszaleliśmy ze szczęścia. Zgodziliśmy się bez żadnego ale. Nigdy nie myśleliśmy o tym, że na naszej muzyce można coś zarobić, jak coś skapło to było fajnie, ale nie oszukiwaliśmy się, że da się z tego wyżyć. Pech chciał, że „Lekarz Drzew" okazał się najgorszym filmem ostatniej dekady. Jedyna dobra scena to ta, w której naga Magdalena Różczka wyłania się z wody (śmiech).

cwt: Ale przy drugim filmie nie było już tak dramatycznie?

Bartek: Drugi film - „Landryneczka" - to była etiuda ze Śląskiej Szkoły Filmowej. Ta etiuda zdobyła nawet OFFskara, czyli polską nagrodę dla kina niezależnego. To doświadczenie było bardzo miłe. My do „Landryneczki" robiliśmy taką muzykę ilustracyjną, a ona zawsze wychodziła nam ekstremalnie łatwo. Więc gdyby ktoś zadzwonił i powiedział: zróbcie mi muzykę do trzech godzin filmu, to byśmy to z miłą chęcią trzasnęli (śmiech).

cwt: A jakie macie plany na najbliższą przyszłość?

Bartek: Ostatnio się trochę sprężyliśmy. Pojechaliśmy do studia radia PiK i nagraliśmy wszystkie piosenki, które mamy. Chcieliśmy potem dogrywać do nich wokale w zaaranżowanym studiu w Kamionkach. Na razie tego nie skończyliśmy. Ale mamy materiał, który jest dograny instrumentalnie. Jako demówka idealny, a nawet ocierający się już o nagranie płyty. Musimy teraz tylko dokończyć nagrywanie wokali i poprawić część instrumentów. Teraz to jest już tylko kwestia chęci i czasu. Druga rzecz na przyszłość - chcielibyśmy grać więcej koncertów, wychodzić do ludzi z naszą muzyką. Ale w naszym przypadku nie jest to proste. Każdy z nas zaangażowany jest w jakąś pracę, rodzinę itd. Więc wyjazd na kilka czy nawet na jeden dzień to jest już problem. Tak realnie patrząc to myślę, że za dwadzieścia lat będziemy tu siedzieć i gadać i nic szczególnego się nie stanie. Na razie chciałbym, żebyśmy nagrali płytę i żeby można ja było kupić w empiku.

cwt: I nigdy nie nachodzi Cię taka myśl, że całe to granie mogłoby jednak być choć trochę bardziej opłacalne materialnie?

Bartek: Gdyby tak się stało, to byłby Amen. Wtedy by się wszyscy pokłócili i byłby koniec (śmiech). Wydaje mi się, że nie ma takiej opcji w naszym wypadku. Nikt z nas nie dąży do tego. Fajnie by było, gdyby wyszła ta płyta, ktoś by ją po puszczał i mielibyśmy z tego jakieś tantiemy. Gdyby nam do kieszeni wpadła choćby stówa za tę muzykę, to byłaby to zupełnie inna stówa niż z normalnej pracy. Natomiast nikt się nie oszukuje, że na tym można zarabiać i z tego żyć. My gramy nawet nie dlatego, że to lubimy, ale dlatego że jest to pewna forma kozetki u psychoanalityka. Dzięki temu w jakiś sposób się oczyszczamy i zrzucamy z siebie jakieś trudne sprawy. Dlatego nasza muzyka jest bardzo emocjonalna. Można by powiedzieć, że jest to nasza historia, bo mocno wiąże się ze wszystkim, co się akurat w naszym życiu działo. Przez to również nie czujemy ciśnienia, by robić muzykę, która podoba się wszystkim.

Rozmawiała: DOMINIKA LUKS

kategorie: